2,೦೦೦ ಕೋಟಿಯ ಪ್ರತಿಮೆ ವರ್ಸಸ್ 4,೦೦೦ ಕೋಟಿಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು: ಯಾವುದು ನಮಗೆ ಮಾದರಿ ?’- ಅಶೋಕ್ ಎಡಮಲೆ

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅಸಲಿ 4 ಮುಖವಾಡ
ಒಂದು ದೇಶ ಅಥವಾ ರಾಜ್ಯವು ತನ್ನ ತೆರಿಗೆದಾರರ ಹಣವನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಆ ಆಡಳಿತದ ಸಿದ್ದಾಂತ ಮತ್ತು ದೂರದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಒಂದು ಪೋಸ್ಟ್, ಇಂದಿನ ಭಾರತದ ಎರಡು ಭಿನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

🔴ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಜೀವ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಮೋಹ
ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ ಸರ್ಕಾರವು 2000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ 108 ಅಡಿಯ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಕೊಡುಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರುವುದು ‘ಸಮಯ’ ಮತ್ತು ‘ಅಗತ್ಯ’ದ ಬಗ್ಗೆ.
🔻 ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಸುರಿಯುವುದು ಲೂಟಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವಲ್ಲವೇ?
🔻 ಈ ಹಣದಿಂದ ಎಷ್ಟು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ನವೀಕರಿಸಬಹುದಿತ್ತು? ಎಷ್ಟು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಒದಗಿಸಬಹುದಿತ್ತು?
🔻 ಭಾವನಾತ್ಮಕ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಜನರ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಂತ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಬೃಹತ್ ಕಲ್ಲುಗಳೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.

🔴ಭವಿಷ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹೂಡಿಕೆ: ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಾದರಿ
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತಮಿಳುನಾಡು ಸರ್ಕಾರವು 4000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ 11 ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ:
🔻 ಸಾವಿರಾರು ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವೈದ್ಯರಾಗುವ ಕನಸು.
🔻ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ ಕೈಗೆಟುಕುವ ದರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ.
🔻 ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬುನಾದಿ.
ಇಲ್ಲಿ ‘ಲೂಟಿ’ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ತುಡಿತದ ಮಧ್ಯೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

🔴ಮತಾಂಧತೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವು
ನಾವು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ,ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಮತ್ತು ಮತಾಂಧತೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜಿಗಿಂತ ಪ್ರತಿಮೆಯೇ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಮೆಯು ಭಾವನೆಯನ್ನು ಉದ್ರೇಕಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕಾಲೇಜುಗಳು ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು (Rationality) ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ. ವಿವೇಚನೆ ಬೆಳೆದರೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಬರುತ್ತದೆ, ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಲೂಟಿಕೋರರ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸುತ್ತವೆ.

🔴ಆರ್ಥಿಕ ಕುಸಿತದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ
ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ದೇಶಗಳು ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲದ (Human Resource) ಮೇಲೆ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಪೊಳ್ಳಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಾವು ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಂತೆ, ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಚೀನಾದಂತಹ ದೇಶಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ವೈದ್ಯರಿಲ್ಲದ, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಲ್ಲದ ದೇಶವು ಕೇವಲ ಇತರರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ.

🔵ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಅಂಧ ಭಕ್ತಿಯ ಅಮಲನ್ನು ಏರಿಸುವ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮತ್ತು ಶಾಲೆಗಳು. ತೆರಿಗೆದಾರರ ಹಣ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಆರೋಗ್ಯದ ಮತ್ತು ವಿಧ್ಯೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಹೂಡಿಕೆಯಾಗಬೇಕೋ ಎಂಬುದು ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ‘ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ’ ನಾಗರಿಕನೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ.